أَوْ كَٱلَّذِى مَرَّ عَلَىٰ قَرْيَةٍۢ وَهِىَ خَاوِيَةٌ عَلَىٰ عُرُوشِهَا قَالَ أَنَّىٰ يُحْىِۦ هَـٰذِهِ ٱللَّهُ بَعْدَ مَوْتِهَا ۖ فَأَمَاتَهُ ٱللَّهُ مِا۟ئَةَ عَامٍۢ ثُمَّ بَعَثَهُۥ ۖ قَالَ كَمْ لَبِثْتَ ۖ قَالَ لَبِثْتُ يَوْمًا أَوْ بَعْضَ يَوْمٍۢ ۖ قَالَ بَل لَّبِثْتَ مِا۟ئَةَ عَامٍۢ فَٱنظُرْ إِلَىٰ طَعَامِكَ وَشَرَابِكَ لَمْ يَتَسَنَّهْ ۖ وَٱنظُرْ إِلَىٰ حِمَارِكَ وَلِنَجْعَلَكَ ءَايَةًۭ لِّلنَّاسِ ۖ وَٱنظُرْ إِلَى ٱلْعِظَامِ كَيْفَ نُنشِزُهَا ثُمَّ نَكْسُوهَا لَحْمًۭا ۚ فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهُۥ قَالَ أَعْلَمُ أَنَّ ٱللَّهَ عَلَىٰ كُلِّ شَىْءٍۢ قَدِيرٌۭ ٢٥٩
Ав ка-л-лази марра ъало қаряти-в ва ҳия ховиятун ъало ъурушиҳо қола анно юҳйи ҳозиҳиллоҳу баъда мавтиҳо. Фа амотаҳуллоҳу миата ъомин саумма баъасааҳ. Қола кам лабисат. Қола лабисату явман ав баъЗа явм. Қола бал-л-лабисата миата ъомин фанзур ило таъомика ва шаробика лам ятасаннаҳ. Ванзур ило ҳиморика ва ли наҷъалака оята-л ли-н-нос. Ванзур ила-л-ъизоми кайфа нуншизуҳо сумма наксуҳо лаҳмо. Фа ламмо табаййана лаҳу қола аъламу анналлоҳа ъало кулли шай-ин қадир.
Ё ба монанди шахсе, ки бар деҳае гузашт, ки вай бар бому деворҳои худ афтода буд, ба худ гуфт: «Чӣ гуна Аллоҳ мардуми ин деҳаро баъди мурданашон зинда мекунад?». Пас, Аллоҳ ӯро сад сол миронд, баъд аз он ӯро барангехт ва гуфт: «Чӣ қадар даранг (хоб) кардӣ?». Гуфт: «Як рӯз, ё порае аз рӯз даранг кардам». Гуфт: «Балки сад сол диранг кардӣ, пас ба сӯйи таъоми худ ва ошомидании худ, ки (ҳанӯз) тағйир наёфтааст, назар кун. Ва ба сӯйи дарозгӯш (хар)-и худ назар кун, то туро барои мардум нишонае гардонем. Ва ба сӯйи устухонҳои (пӯсидаи) харат, назар кун, ки чӣ гуна онҳоро ҷунбиш медиҳем, баъд аз он бар он гӯштро мепӯшонем». Пас, чун ин ҳол ба ӯ маълум шуд, гуфт: «Ба яқин медонам, ки Аллоҳ бар ҳама чиз тавоност».
2:259