وَإِذْ قَالَ إِبْرَٰهِـۧمُ رَبِّ أَرِنِى كَيْفَ تُحْىِ ٱلْمَوْتَىٰ ۖ قَالَ أَوَلَمْ تُؤْمِن ۖ قَالَ بَلَىٰ وَلَـٰكِن لِّيَطْمَئِنَّ قَلْبِى ۖ قَالَ فَخُذْ أَرْبَعَةًۭ مِّنَ ٱلطَّيْرِ فَصُرْهُنَّ إِلَيْكَ ثُمَّ ٱجْعَلْ عَلَىٰ كُلِّ جَبَلٍۢ مِّنْهُنَّ جُزْءًۭا ثُمَّ ٱدْعُهُنَّ يَأْتِينَكَ سَعْيًۭا ۚ وَٱعْلَمْ أَنَّ ٱللَّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌۭ ٢٦٠
Ва из қола Иброҳиму Рабби арини кайфа туҳйи-л мавто. Қола ава лам туъминн қола бало ва локи-л ли ятмаинна қалби. Қола фа хуз арбаъата-м мина-т тайри фа сурҳунна илайка сауммаҷъал ъало кулли ҷабали-м минҳунна ҷуз-ан сумма-дъуҳунна яътинака саъйо. Ваълам анналлоҳа Ъазизун Ҳаким.
Ва (ба ёд ор он вақтеро, ки) чун Иброҳим гуфт: «Эй Парвардигори ман, ба ман бинамо, ки чӣ гуна мурдагонро зинда мекунӣ?». Аллоҳ гуфт: «Оё бовар надоштаӣ?». Иброҳим гуфт: «Оре! Бовар доштаам, лекин мехоҳам, ки дили ман ором гирад». Аллоҳ гуфт: «Пас, бигир чаҳор тан аз паррандагонро, пас, бо ҳам овар ҳамаро реза-реза назди худ, баъд аз он бар ҳар кӯҳе пораеро аз онҳо бигзор, баъд аз он онҳоро нидо кун. Албатта, шитобон назди ту биёянд. Ва бидон, ки Аллоҳ ғолибу устуворкор аст».
2:260