وَمَثَلُ ٱلَّذِينَ يُنفِقُونَ أَمْوَٰلَهُمُ ٱبْتِغَآءَ مَرْضَاتِ ٱللَّهِ وَتَثْبِيتًۭا مِّنْ أَنفُسِهِمْ كَمَثَلِ جَنَّةٍۭ بِرَبْوَةٍ أَصَابَهَا وَابِلٌۭ فَـَٔاتَتْ أُكُلَهَا ضِعْفَيْنِ فَإِن لَّمْ يُصِبْهَا وَابِلٌۭ فَطَلٌّۭ ۗ وَٱللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ ٢٦٥
Ва масаалу-л-лазина юнфиқуна амволаҳумубтиғоа марЗотиллоҳи ва тасбита-м мин анфусиҳим ка масаали ҷаннатин би рабватин асобаҳо вобилун фа отат укулаҳо Зиъфайни фа ил лам юсибҳо вобилун фа таллун. Валлоҳу би мо таъмалуна басир.
Сифати касоне, ки молҳои хешро аз ҷиҳати ризомандии Аллоҳ ва бо сабаби эътиқоди ношӣ (пайдошаванда) аз дили хеш харҷ мекунанд, монанди сифати боғест ба макони баланд, ки бар вай борони бузург бирасад, пас, меваҳои худро чандон оварад, пас, агар ӯро борони бузург нарасад ҳам, шабнами саҳар барояш кифоя бошад. Ва Аллоҳ ба он чи ки мекунед, биност.
2:265