لِلْفُقَرَآءِ ٱلَّذِينَ أُحْصِرُوا۟ فِى سَبِيلِ ٱللَّهِ لَا يَسْتَطِيعُونَ ضَرْبًۭا فِى ٱلْأَرْضِ يَحْسَبُهُمُ ٱلْجَاهِلُ أَغْنِيَآءَ مِنَ ٱلتَّعَفُّفِ تَعْرِفُهُم بِسِيمَـٰهُمْ لَا يَسْـَٔلُونَ ٱلنَّاسَ إِلْحَافًۭا ۗ وَمَا تُنفِقُوا۟ مِنْ خَيْرٍۢ فَإِنَّ ٱللَّهَ بِهِۦ عَلِيمٌ ٢٧٣
Лил фуқарои-л-лазина уҳсиру фи сабилиллоҳи ло ястатиъуна Зарбан фи-л-арЗи яҳсабуҳуму-л-ҷоҳилу ағнийаа мина-т-таъаффуфи таърифуҳум би симоҳум ло яс-алуна-н-носа илҳофо. Ва мо тунфиқу мин хайрин фа инналлоҳа биҳи Ъалим.
Садақот барои он фақироне аст, ки дар роҳи Худо банд карда шудаанд, дар замин сафар карда наметавонанд, шахси нодон онҳоро ба сабаби тамаъ накарданашон тавонгар мепиндорад. Вале ту ононро ба сабаби он ки аз мардум молро бо исрор (доим) савол намекунанд, аз қиёфаашон мешиносӣ. Ва он чӣ аз мол харҷ кунед, пас ҳаройина, Аллоҳ ба он доност.
2:273