وَإِذْ قَالَ رَبُّكَ لِلْمَلَـٰٓئِكَةِ إِنِّى جَاعِلٌۭ فِى ٱلْأَرْضِ خَلِيفَةًۭ ۖ قَالُوٓا۟ أَتَجْعَلُ فِيهَا مَن يُفْسِدُ فِيهَا وَيَسْفِكُ ٱلدِّمَآءَ وَنَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِكَ وَنُقَدِّسُ لَكَ ۖ قَالَ إِنِّىٓ أَعْلَمُ مَا لَا تَعْلَمُونَ ٣٠
Ва из қола Раббука лил малаикати инни ҷоъилун фи-л-арЗи халифаҳ. Қол у а-таҷъалу фиҳо ма-й юфсиду фиҳо ва ясфику-д-димаа ва наҳну нусаббиҳу би ҳамдика ва нуқаддису лак. Қола инни аъламу мо ло таъламун.
Ва (ёд кун): чун Парвардигори ту ба фариштагон гуфт: «Ман дар Замин халифа (ҷойнишин)-еро офариданиям». Онҳо гуфтанд: «Оё дар Замин касеро меофарӣ, ки табоҳӣ ва дар вай хунрезӣ кунад? Ва ҳол он, ки мо (пайваста) бо ҳамди Ту тасбеҳ мегӯем ва Туро муқаддас медорем!». Аллоҳ гуфт: «Ҳаройина, он чиро, ки Ман медонам, шумо намедонед!».
2:30