قَالَ يَـٰٓـَٔادَمُ أَنۢبِئْهُم بِأَسْمَآئِهِمْ ۖ فَلَمَّآ أَنۢبَأَهُم بِأَسْمَآئِهِمْ قَالَ أَلَمْ أَقُل لَّكُمْ إِنِّىٓ أَعْلَمُ غَيْبَ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَأَعْلَمُ مَا تُبْدُونَ وَمَا كُنتُمْ تَكْتُمُونَ ٣٣
Қола йа Адаму амбиъҳум би асмаиҳим. Фа ламма анбааҳум би асмаиҳим қола алам ақул лакум инни аъламу ғайба-с-самовоти ва-л- арЗи ва аъламу мо тубдуна ва мо кунтум тактумун.
Аллоҳ гуфт: «Эй Одам, аз номҳои онҳо фариштагонро хабар деҳ». Пас, чун онҳоро ба номҳои инҳо хабар дод, Аллоҳ гуфт: «Оё нагуфта будам шуморо, ки ҳаройина, Ман (он чи) ғоиб аст дар осмонҳо ва Замин медонам? Ва медонам он чӣ ошкор мекунед ва он чиро, ки пӯшида медоред?!».
2:33