وَإِذْ قَالَ مُوسَىٰ لِقَوْمِهِۦ يَـٰقَوْمِ إِنَّكُمْ ظَلَمْتُمْ أَنفُسَكُم بِٱتِّخَاذِكُمُ ٱلْعِجْلَ فَتُوبُوٓا۟ إِلَىٰ بَارِئِكُمْ فَٱقْتُلُوٓا۟ أَنفُسَكُمْ ذَٰلِكُمْ خَيْرٌۭ لَّكُمْ عِندَ بَارِئِكُمْ فَتَابَ عَلَيْكُمْ ۚ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلتَّوَّابُ ٱلرَّحِيمُ ٥٤
Ва из қола Мусо ли қавмиҳи йо қавми иннакум заламтум анфусакум би-т-тихозикуму-л- ъиҷла фа туб у ило бориикум фақтул у анфусакум. золикум хайру-л-лакум ъинда бориикум фа тоба ъалайкум. Иннаҳу Ҳува-т-таввобу-р-Раҳим.
Ба ёд оред он вақтеро, ки Мӯсо барои қавми худ гуфт: «Эй қавми ман, ҳаройина, шумо ба фаро гирифтанатон гӯсоларо бар нафсҳои худ ситам кардед, пас, ба сӯйи Офаридгори худ тавба кунед. Хештанро бикушед (корзор кунед), ин барои шумо назди Офаридгоратон беҳтар аст, пас (Аллоҳ бо меҳрубонии Худ), тавбаи шуморо қабул месозад, зеро Ӯ тавбапазиру меҳрубон аст».
2:54