۞ وَإِذِ ٱسْتَسْقَىٰ مُوسَىٰ لِقَوْمِهِۦ فَقُلْنَا ٱضْرِب بِّعَصَاكَ ٱلْحَجَرَ ۖ فَٱنفَجَرَتْ مِنْهُ ٱثْنَتَا عَشْرَةَ عَيْنًۭا ۖ قَدْ عَلِمَ كُلُّ أُنَاسٍۢ مَّشْرَبَهُمْ ۖ كُلُوا۟ وَٱشْرَبُوا۟ مِن رِّزْقِ ٱللَّهِ وَلَا تَعْثَوْا۟ فِى ٱلْأَرْضِ مُفْسِدِينَ ٦٠
Ва изистасқо Мусо ли қавмиҳи фа қулнаЗриб би ъасока-л-ҳаҷар. Фанфаҷарат минҳуснато ъашрата ъайнан қад ъалима куллу уноси-м машрабаҳум. Кулу вашрабу ми-р- ризқиллоҳи ва ло таъсав фи-л-арЗи муфсидин.
Ва ба ёд ор он вақтеро, ки Мӯсо барои қавми худ об хост, пас гуфтем: «Бо асои худ сангро бизан». Пас, аз санг дувоздаҳ чашма равон шуд. Ба таҳқиқ, ҳар қавм оби худро донист. (Гуфтем:) «Аз ризқи Аллоҳ бихӯред ва биошомед ва дар рӯйи Замин бо табоҳкорӣ фасод макунед!».
2:60