وَإِذْ قُلْتُمْ يَـٰمُوسَىٰ لَن نَّصْبِرَ عَلَىٰ طَعَامٍۢ وَٰحِدٍۢ فَٱدْعُ لَنَا رَبَّكَ يُخْرِجْ لَنَا مِمَّا تُنۢبِتُ ٱلْأَرْضُ مِنۢ بَقْلِهَا وَقِثَّآئِهَا وَفُومِهَا وَعَدَسِهَا وَبَصَلِهَا ۖ قَالَ أَتَسْتَبْدِلُونَ ٱلَّذِى هُوَ أَدْنَىٰ بِٱلَّذِى هُوَ خَيْرٌ ۚ ٱهْبِطُوا۟ مِصْرًۭا فَإِنَّ لَكُم مَّا سَأَلْتُمْ ۗ وَضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ ٱلذِّلَّةُ وَٱلْمَسْكَنَةُ وَبَآءُو بِغَضَبٍۢ مِّنَ ٱللَّهِ ۗ ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمْ كَانُوا۟ يَكْفُرُونَ بِـَٔايَـٰتِ ٱللَّهِ وَيَقْتُلُونَ ٱلنَّبِيِّـۧنَ بِغَيْرِ ٱلْحَقِّ ۗ ذَٰلِكَ بِمَا عَصَوا۟ وَّكَانُوا۟ يَعْتَدُونَ ٦١
Ва из қултум йо Мусо лан-н-насбира ъало таъоми-в воҳидин фадъу лано Раббака юхриҷ лано мим мо ту биту-л-арЗу мим бақлиҳо ва қиссаиҳо ва фумиҳо ва ъадасиҳо ва басалиҳо. Қола а-тастабдилуна-л- лази ҳува адно би-л-лази ҳува хайр. Иҳбиту мисран фа инна лакум-м мо са-алтум. Ва Зурибат ъалайҳиму-з-зиллату ва-л-масканату ва бау би ғаЗаби-м миналлоҳ. золика би аннаҳум кону якфуруна би ойотиллоҳи ва яқтулуна-н-набиййина би ғайри-л-ҳаққ. золика би мо ъасав ва кону яътадун.
Ва ба ёд оред он вақтеро, ки гуфтед: «Эй Мӯсо, ҳаргиз бар як таъом сабр накунем, пас, аз Парвардигори худ барои мо талаб намо, (то) барои мо аз он чизе, ки Замин ӯро мерӯёнад, берун орад, чун: тара, бодиринг, сирпиёз, гандум, аз наск ва аз пиёзи вай». Мӯсо гуфт: «Оё он чӣ фурӯтар аст бо он чӣ (аз) вай беҳтар аст, бадал мекунед? Фурӯ равед ба шаҳре, пас, ҳаройина, бошад шуморо он чӣ хостед»! Ва онҳо ба хашми Аллоҳ бозгаштанд ва бар онҳо хорӣ ва бенавоӣ зада шуд. Ин (хашми Худо) ба сабаби он аст, ки оятҳои Аллоҳро бовар намедоштанд ва пайғамбаронро ба ноҳақ мекуштанд, ин ба сабаби гуноҳ кардани онҳо аст ва онҳо аз ҳад дармегузаштанд.
2:61