وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ ءَامِنُوا۟ بِمَآ أَنزَلَ ٱللَّهُ قَالُوا۟ نُؤْمِنُ بِمَآ أُنزِلَ عَلَيْنَا وَيَكْفُرُونَ بِمَا وَرَآءَهُۥ وَهُوَ ٱلْحَقُّ مُصَدِّقًۭا لِّمَا مَعَهُمْ ۗ قُلْ فَلِمَ تَقْتُلُونَ أَنۢبِيَآءَ ٱللَّهِ مِن قَبْلُ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ ٩١
Ва изо қола лаҳум омину би ма анзалаллоҳу қолу нуъмину би ма унзила ъалайно ва якфуруна би мо вароаҳу ва ҳува-л-ҳаққу мусаддиқа-л ли мо маъаҳум. Қул фа лима тақтулуна амбийааллоҳи мин қаблу ин кунтум-м муъминин.
Ва чун онҳоро гуфта шавад: «Ба он чӣ Аллоҳ фуруд овардааст, имон оред» гӯянд: «Имон меорем ба он чӣ бар мо фуруд оварда шуд» ва кофир мешаванд (онҳо) ба он чӣ ғайри вай аст, ҳол он ки он ҳақ асту тасдиқкунандаи он чӣ бо онҳо аст. Бигӯ: «Пас, агар муъмин будед, чаро аз ин пеш пайғамбарони Аллоҳро мекуштед?».
2:91