وَإِذْ أَخَذْنَا مِيثَـٰقَكُمْ وَرَفَعْنَا فَوْقَكُمُ ٱلطُّورَ خُذُوا۟ مَآ ءَاتَيْنَـٰكُم بِقُوَّةٍۢ وَٱسْمَعُوا۟ ۖ قَالُوا۟ سَمِعْنَا وَعَصَيْنَا وَأُشْرِبُوا۟ فِى قُلُوبِهِمُ ٱلْعِجْلَ بِكُفْرِهِمْ ۚ قُلْ بِئْسَمَا يَأْمُرُكُم بِهِۦٓ إِيمَـٰنُكُمْ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ ٩٣
Ва из ахазно мисоқакум ва рафаъно фавқакуму-Тура хузу ма отайнокум би қуввати-в васмаъу. Қолу самиъно ва ъасайно ва ушрибу фи қулубиҳиму-л ъиҷла би куфриҳим. Қул биъса мо яъмурукум биҳи имонукум ин кунтум муъминин.
Ва ба ёд оред замонеро, ки паймони шуморо гирифтем ва болои сари шумо Турро бардоштему гуфтем: «Он чи шуморо додем, ба қувват бигиред ва бишнавед!». Гуфтанд: «Шунидему нофармонӣ кардем». Ва ба сабаби кофир буданашон дар дилҳои онҳо ишқи гӯсоларо дароварда шуд. Бигӯ: «Агар аз аҳли имон ҳастед, чӣ бад аст он чӣ, ки шуморо ба ҳамон чиз имонатон амр мекунад!».
2:93