فَرَجَعَ مُوسَىٰٓ إِلَىٰ قَوْمِهِۦ غَضْبَـٰنَ أَسِفًۭا ۚ قَالَ يَـٰقَوْمِ أَلَمْ يَعِدْكُمْ رَبُّكُمْ وَعْدًا حَسَنًا ۚ أَفَطَالَ عَلَيْكُمُ ٱلْعَهْدُ أَمْ أَرَدتُّمْ أَن يَحِلَّ عَلَيْكُمْ غَضَبٌۭ مِّن رَّبِّكُمْ فَأَخْلَفْتُم مَّوْعِدِى ٨٦
Фа раҷаъа Муса ила қавмиҳӣ ғаЗбана асифа. Қола йа қавми алам яъидкум Раббукум ваъдан ҳасана. А-фа тала ъалайкуму-л ъаҳду ам араттум ан яҳилла ъалайкум ғаЗабу-м ми-р-Раббикум фа ахлафтум-м мавъидӣ.
Пас, Мӯсо ба сӯйи қавми худ хашм гирифта андуҳхӯрда бозгашту гуфт: «Эй қавми ман, оё шуморо Парвардигоратон ваъдаи нек надода буд? Оё бар шумо муддат дароз шуд? Ё хостед, ки хашме аз Парвардигоратон бар шумо воҷиб шавад? Пас, ваъдаи маро хилоф кардед!?».
20:86