وَذَا ٱلنُّونِ إِذ ذَّهَبَ مُغَـٰضِبًۭا فَظَنَّ أَن لَّن نَّقْدِرَ عَلَيْهِ فَنَادَىٰ فِى ٱلظُّلُمَـٰتِ أَن لَّآ إِلَـٰهَ إِلَّآ أَنتَ سُبْحَـٰنَكَ إِنِّى كُنتُ مِنَ ٱلظَّـٰلِمِينَ ٨٧
Ва за-н-нуни из-з-заҳаба муғоЗибан фа занна ал лан-н-нақдира ъалайҳи фа нада фи-з-зулумати алла илаҳа илла анта субҳанака иннӣ кунту мина-з-золимӣн.
Ва Зуннунро (ёд кун), чун хашмнок рафт, пас, гумон кард, ки бар вай танг нагирем. Пас, дар торикиҳо бо он нидо кард, ки: «Ҳеҷ маъбуде (барҳақ) ғайри Ту нест, покӣ Турост, ҳаройина, ман аз ситамгарон будам».
21:87