كُتِبَ عَلَيْهِ أَنَّهُۥ مَن تَوَلَّاهُ فَأَنَّهُۥ يُضِلُّهُۥ وَيَهْدِيهِ إِلَىٰ عَذَابِ ٱلسَّعِيرِ ٤
Кутиба ъалайҳи аннаҳу ман таваллаҳу фа аннаҳу юЗиллуҳу ва яҳдӣҳи ила ъазаби-с-саъӣр.
- ки (дар қазои илоҳӣ) бар вай навишта шудааст, ки ҳар ки дӯстдори ӯ (шайтон) бошад, пас, вай (шайтон) ӯро гумроҳ кунад ва ӯро ба сӯйи азоби Саъир(чаҳоннам) роҳнамоӣ намояд.
22:4