وَمَآ أَرْسَلْنَا مِن قَبْلِكَ مِن رَّسُولٍۢ وَلَا نَبِىٍّ إِلَّآ إِذَا تَمَنَّىٰٓ أَلْقَى ٱلشَّيْطَـٰنُ فِىٓ أُمْنِيَّتِهِۦ فَيَنسَخُ ٱللَّهُ مَا يُلْقِى ٱلشَّيْطَـٰنُ ثُمَّ يُحْكِمُ ٱللَّهُ ءَايَـٰتِهِۦ ۗ وَٱللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌۭ ٥٢
Ва ма арсална мин қаблика ми-р-расули-в ва ла набиййин илла иза таманна алқа-ш-шайтону фи умнийятиҳӣ фа янсахуллоҳу ма юлқи-ш-шайтону сумма юҳкимуллоҳу айатиҳ. Валлоҳу Ъалӣмун ҳакӣм.
Ва нафиристодем, пеш аз ту ҳеҷ расуле ва на ҳеҷ соҳиби ваҳй (наби)-е, магар он, ки чун дар хондани оятҳои мо машғул мешуд ва орзуе ба хотир мебаст, шайтон дар орзуи вай чизе аз шубҳа меафганд. Пас, Худо он чӣ шайтон андохтааст, мансух (дур) мекунад, сипас, Худовад оятҳои худро муҳкам мекунад ва Худо донои боҳикмат аст,
22:52