وَإِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِمْ ءَايَـٰتُنَا بَيِّنَـٰتٍۢ تَعْرِفُ فِى وُجُوهِ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ ٱلْمُنكَرَ ۖ يَكَادُونَ يَسْطُونَ بِٱلَّذِينَ يَتْلُونَ عَلَيْهِمْ ءَايَـٰتِنَا ۗ قُلْ أَفَأُنَبِّئُكُم بِشَرٍّۢ مِّن ذَٰلِكُمُ ۗ ٱلنَّارُ وَعَدَهَا ٱللَّهُ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ ۖ وَبِئْسَ ٱلْمَصِيرُ ٧٢
Ва иза тутла ъалайҳим айатуна баййинатин таърифу фӣ вуҷуҳи-л-лазӣна кафару-л-мункар. Якадуна ястуна би-л-лазӣна ятлуна ъалайҳим айатина. Қул афа-унаббикум би шарри-м мин заликум. Ан-нару ваъадаҳаллоҳу-л-лазӣна кафару ва биъса-л-масӣр.
Ва чун бар онҳо оятҳои возеҳомадаи Мо хонда шавад, дар рӯйҳои ин кофирон нохуширо мешиносӣ, наздик аст, ки бар касоне, ки бар онҳо оятҳои Моро мехонанд, ҳамла кунанд. Бигӯ: «Оё шуморо ба нохуштар аз ин хабар диҳам? Он Дӯзах аст. Худо онро бар кофирон ваъда додааст ва вай чӣ ҷойи бад аст!».
22:72