وَٱلَّذِينَ كَفَرُوٓا۟ أَعْمَـٰلُهُمْ كَسَرَابٍۭ بِقِيعَةٍۢ يَحْسَبُهُ ٱلظَّمْـَٔانُ مَآءً حَتَّىٰٓ إِذَا جَآءَهُۥ لَمْ يَجِدْهُ شَيْـًۭٔا وَوَجَدَ ٱللَّهَ عِندَهُۥ فَوَفَّىٰهُ حِسَابَهُۥ ۗ وَٱللَّهُ سَرِيعُ ٱلْحِسَابِ ٣٩
Ва-л-лазӣна кафару аъмалуҳум ка саробин би қӣъати-н яҳсабуҳу-з зам-ону маан ҳатта иза ҷааҳу лам яҷидҳу шай-ав ва ваҷадаллоҳа ъиндаҳу фа ваффаҳу ҳисабаҳ. Валлоҳу сарӣъу-л ҳисаб.
Ва касоне ки кофир шуданд, амалҳои онҳо монанди саробест ба майдонҳои ҳамвор, шахси ташна онро об мепиндорад, то вақте ки назди он биёяд, онро чизе наёбад ва назди он (азоби) Худоро ёбад, пас, батамом бирасонад ҳисоби вайро ва Худо зудҳисобкунанда аст.
24:39