فَجَآءَتْهُ إِحْدَىٰهُمَا تَمْشِى عَلَى ٱسْتِحْيَآءٍۢ قَالَتْ إِنَّ أَبِى يَدْعُوكَ لِيَجْزِيَكَ أَجْرَ مَا سَقَيْتَ لَنَا ۚ فَلَمَّا جَآءَهُۥ وَقَصَّ عَلَيْهِ ٱلْقَصَصَ قَالَ لَا تَخَفْ ۖ نَجَوْتَ مِنَ ٱلْقَوْمِ ٱلظَّـٰلِمِينَ ٢٥
Фа ҷаатҳу иҳдаҳума тамшӣ ъаластиҳйаин қолат инна абӣ ядъука ли яҷзияка аҷра ма сақайта лана. Фа ламма ҷааҳу ва қасса ъалайҳи-л-қасаса қола ла тахаф. Наҷавта мина-л қавми-з-золимӣн.
Пас, ба Мӯсо, яке аз он ду зан, (ки) бо шармгинӣ роҳ мерафт, омаду гуфт: «Ҳаройина, падарам туро мехонад, то ба ту музди он ки барои мо об додӣ, бидиҳад». Пас, чун Мӯсо назди ӯ (Шуъайб) биёмад ва пеши ӯ қиссаро ҳикоят кард, гуфт: «Матарс! Аз қавми ситамгарон раҳо ёфтаӣ!».
28:25