وَإِذْ قَالَت طَّآئِفَةٌۭ مِّنْهُمْ يَـٰٓأَهْلَ يَثْرِبَ لَا مُقَامَ لَكُمْ فَٱرْجِعُوا۟ ۚ وَيَسْتَـْٔذِنُ فَرِيقٌۭ مِّنْهُمُ ٱلنَّبِىَّ يَقُولُونَ إِنَّ بُيُوتَنَا عَوْرَةٌۭ وَمَا هِىَ بِعَوْرَةٍ ۖ إِن يُرِيدُونَ إِلَّا فِرَارًۭا ١٣
Ва из Қолат таифату-м минҳум йа аҳла Ясриба ла муқома лакум фарҷиъу. Ва ястаъзину фарӣқу-м минҳуму-н-набийя яқулуна инна буйутана ъаврату-в ва ма ҳия би ъавраҳ. Ий юрӣдуна илла фироро.
Ва чун тоифае аз онҳо гуфтанд: «Эй аҳли Мадина, шуморо имконияти мондан нест, пас, бозгардед!». Ва гурӯҳе аз онҳо аз ҷониби Пайғамбар дастуре металабиданду мегуфтанд: «Ҳаройина, хонаҳои мо бепаноҳ аст». Ва ҳол он ки хонаҳои онҳо бепаноҳ набуд, намехостанд (бо гуфтани ин сухан) магар гурехтанро.
33:13