مَّا جَعَلَ ٱللَّهُ لِرَجُلٍۢ مِّن قَلْبَيْنِ فِى جَوْفِهِۦ ۚ وَمَا جَعَلَ أَزْوَٰجَكُمُ ٱلَّـٰٓـِٔى تُظَـٰهِرُونَ مِنْهُنَّ أُمَّهَـٰتِكُمْ ۚ وَمَا جَعَلَ أَدْعِيَآءَكُمْ أَبْنَآءَكُمْ ۚ ذَٰلِكُمْ قَوْلُكُم بِأَفْوَٰهِكُمْ ۖ وَٱللَّهُ يَقُولُ ٱلْحَقَّ وَهُوَ يَهْدِى ٱلسَّبِيلَ ٤
Мо ҷаъалаллоҳу ли раҷули-м мин Қалбайни фӣ ҷавфиҳ. Ва мо ҷаъала азвоҷакуму-л-лаи тузоҳируна минҳунна уммаҳотикум. Ва мо ҷаъала адъийаакум абнаакум. золикум Қавлукум би афвоҳикум. Валлоҳу яҚулу-л-ҳаҚҚа ва Ҳува яҳди-с-сабӣл
Худованд дар дохили бадани ҳеҷ марде ду дил наёфаридааст ва он занонеро, ки шумо бо онҳо «зиҳор» мекунед, онҳоро модарони шумо нагардонидааст ва писархондагони шуморо писарони шумо насохтааст, ин сухани шумост, ки бо даҳони хеш мегӯед ва Худованд сухани рост мегӯяд ва Ӯст, ки ба роҳи рост ҳидоят мекунад.
33:4