مَّا جَعَلَ ٱللَّهُ لِرَجُلٍۢ مِّن قَلْبَيْنِ فِى جَوْفِهِۦ ۚ وَمَا جَعَلَ أَزْوَٰجَكُمُ ٱلَّـٰٓـِٔى تُظَـٰهِرُونَ مِنْهُنَّ أُمَّهَـٰتِكُمْ ۚ وَمَا جَعَلَ أَدْعِيَآءَكُمْ أَبْنَآءَكُمْ ۚ ذَٰلِكُمْ قَوْلُكُم بِأَفْوَٰهِكُمْ ۖ وَٱللَّهُ يَقُولُ ٱلْحَقَّ وَهُوَ يَهْدِى ٱلسَّبِيلَ ٤
Ма ҷаъалаллоҳу ли раҷули-м мин Қалбайни фӣ ҷавфиҳ. Ва ма ҷаъала азваҷакуму-л-лаи тузаҳируна минҳунна уммаҳатикум. Ва ма ҷаъала адъийаакум абнаакум. заликум Қавлукум би афваҳикум. Валлоҳу яқулу-л-ҳаққа ва Ҳува яҳди-с-сабӣл.
Худованд дар дохили бадани ҳеҷ марде ду дил наёфаридааст ва он занонеро, ки шумо бо онҳо «зиҳор» мекунед, онҳоро модарони шумо нагардонидааст ва писархондагони шуморо писарони шумо насохтааст, ин сухани шумост, ки бо даҳони хеш мегӯед ва Худованд сухани рост мегӯяд ва Ӯст, ки ба роҳи рост ҳидоят мекунад.
33:4