ٱدْعُوهُمْ لِـَٔابَآئِهِمْ هُوَ أَقْسَطُ عِندَ ٱللَّهِ ۚ فَإِن لَّمْ تَعْلَمُوٓا۟ ءَابَآءَهُمْ فَإِخْوَٰنُكُمْ فِى ٱلدِّينِ وَمَوَٰلِيكُمْ ۚ وَلَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌۭ فِيمَآ أَخْطَأْتُم بِهِۦ وَلَـٰكِن مَّا تَعَمَّدَتْ قُلُوبُكُمْ ۚ وَكَانَ ٱللَّهُ غَفُورًۭا رَّحِيمًا ٥
Удъуҳум ли абаиҳим ҳува ақсату ъиндаллоҳ. Фа ил лам таъламу абааҳум фа ихванукум фи-д-дӣни ва мавалӣкум. Ва лайса ъалайкум ҷунаҳун фӣ ма ахтаътум биҳӣ ва лаки-м ма таъаммадат Қулубукум. Ва каналлоҳу Ғафура-р-Раҳӣма.
Писархондагонро ба падарони онҳо нисбат кунед, ин назди Худо росттар аст, пас, агар падарони онҳоро надонед, пас, дар дин бародарони шумоянд ва озодкардагони шумоянд, нест бар шумо гуноҳе дар лафзе, ки дар сухан кардани он (Қаблан) хато карда бошед, лекин гуноҳ он аст, ки дилҳои шумо Қасд кард ва ҳаст Худованд омурзандаи меҳрубон.
33:5