ٱدْعُوهُمْ لِـَٔابَآئِهِمْ هُوَ أَقْسَطُ عِندَ ٱللَّهِ ۚ فَإِن لَّمْ تَعْلَمُوٓا۟ ءَابَآءَهُمْ فَإِخْوَٰنُكُمْ فِى ٱلدِّينِ وَمَوَٰلِيكُمْ ۚ وَلَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌۭ فِيمَآ أَخْطَأْتُم بِهِۦ وَلَـٰكِن مَّا تَعَمَّدَتْ قُلُوبُكُمْ ۚ وَكَانَ ٱللَّهُ غَفُورًۭا رَّحِيمًا ٥
Удъуҳум ли обаиҳим ҳува аҚсату ъиндаллоҳ. Фа ил лам таъламу обааҳум фа ихвонукум фи-д-дӣни ва маволӣкум. Ва лайса ъалайкум ҷуноҳун фӣ ма ахтаътум биҳӣ ва локи-м мо таъаммадат Қулубукум. Ва коналлоҳу Ғафура-р-Раҳӣмо
Писархондагонро ба падарони онҳо нисбат кунед, ин назди Худо росттар аст, пас, агар падарони онҳоро надонед, пас, дар дин бародарони шумоянд ва озодкардагони шумоянд, нест бар шумо гуноҳе дар лафзе, ки дар сухан кардани он (Қаблан) хато карда бошед, лекин гуноҳ он аст, ки дилҳои шумо Қасд кард ва ҳаст Худованд омурзандаи меҳрубон.
33:5