۞ تُرْجِى مَن تَشَآءُ مِنْهُنَّ وَتُـْٔوِىٓ إِلَيْكَ مَن تَشَآءُ ۖ وَمَنِ ٱبْتَغَيْتَ مِمَّنْ عَزَلْتَ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْكَ ۚ ذَٰلِكَ أَدْنَىٰٓ أَن تَقَرَّ أَعْيُنُهُنَّ وَلَا يَحْزَنَّ وَيَرْضَيْنَ بِمَآ ءَاتَيْتَهُنَّ كُلُّهُنَّ ۚ وَٱللَّهُ يَعْلَمُ مَا فِى قُلُوبِكُمْ ۚ وَكَانَ ٱللَّهُ عَلِيمًا حَلِيمًۭا ٥١
Турҷӣ ман ташау минҳунна ва туъви илайка ман ташаъ. Ва ман-ибтағайта мим-м ман ъазалта фа ло ҷуноҳа ъалайк. золика адна ан таҚарра аъюнуҳунна ва ло яҳзанна ва ярЗайна би ма отайтаҳунна куллуҳунн. Валлоҳу яъламу мо фӣ Қулубикум. Ва коналлоҳу Ъалӣман ҳалӣмо
Аз онҳо ҳар киро хоҳӣ, (навбаташро) мавҚуф дорӣ ва ҳар киро хоҳӣ, назди хеш ҷой диҳӣ ва агар занеро хоҳиш кунӣ аз он ҷумлае ки онҳоро яксӯ кардаӣ, пас, бар ту ҳеҷ гуноҳе нест, ин рухсат додани Мо Қарибтар аст ба он, ки чашмҳои онҳо равшан (хурсанд) шавад ва андӯҳ нахӯранд ва ба он чӣ онҳоро (назди худ, ҷой) бидиҳӣ, ё надиҳи ҳамаи онҳо хушнуд шаванд ва Худо он чӣ дар дилҳои шумост, медонад ва Худо донову бурдбор аст.
33:51