ٱلنَّبِىُّ أَوْلَىٰ بِٱلْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنفُسِهِمْ ۖ وَأَزْوَٰجُهُۥٓ أُمَّهَـٰتُهُمْ ۗ وَأُو۟لُوا۟ ٱلْأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَىٰ بِبَعْضٍۢ فِى كِتَـٰبِ ٱللَّهِ مِنَ ٱلْمُؤْمِنِينَ وَٱلْمُهَـٰجِرِينَ إِلَّآ أَن تَفْعَلُوٓا۟ إِلَىٰٓ أَوْلِيَآئِكُم مَّعْرُوفًۭا ۚ كَانَ ذَٰلِكَ فِى ٱلْكِتَـٰبِ مَسْطُورًۭا ٦
Ан-набийю авла би-л-муъминӣна мин анфусиҳим. Ва азваҷуҳу уммаҳатуҳум. Ва улу-л-арҳами баъЗуҳум авла би баъЗин фӣ китабиллаҳи мина-л-муъминӣна ва-л-муҳаҷирӣна илла ан тафъалу ила авлийаикум-м маъруфа. Кана залика фи-л-китаби мастуро.
Ба тасарруф дар умури мусалмонҳо аз худи онҳо дида, Пайғамбар сазовортар аст ва занони Пайғамбар модарони он (мусалмон)-ҳоянд ва хешовандони баъзеи аз онҳо ба баъзе дар ҳукми Худо аз ҷамиъи мусалмонҳо ва муҳоҷирон наздиктаранд, лекин касе ба сӯи дустони худ некуӣ бикунад (ҷоиз бошад). Ин ҳукм дар Китоб (Лавҳу-л-маҳфуз) навишта шуда аст.
33:6