وَهُمْ يَصْطَرِخُونَ فِيهَا رَبَّنَآ أَخْرِجْنَا نَعْمَلْ صَـٰلِحًا غَيْرَ ٱلَّذِى كُنَّا نَعْمَلُ ۚ أَوَلَمْ نُعَمِّرْكُم مَّا يَتَذَكَّرُ فِيهِ مَن تَذَكَّرَ وَجَآءَكُمُ ٱلنَّذِيرُ ۖ فَذُوقُوا۟ فَمَا لِلظَّـٰلِمِينَ مِن نَّصِيرٍ ٣٧
Ва ҳум ястарихуна фӣҳа Раббана ахриҷна наъмал солиҳан ғайра-л-лазӣ кунна наъмал. А-ва лам нуъаммиркум-м ма ятазаккару фӣҳи ман тазаккара ва ҷаакуму-н-назӣр. Фа зуқу фа ма ли-з-золимӣна мин-н насӣр.
Ва аҳли Дӯзах дар он ҷо фарёд кунанд, ки «Эй Парвардигори мо, моро берун ор, то ба ғайри он чӣ, ки мекардем, корҳои шоиста бикунем!». Гӯем: «Оё шуморо дар он ҷо он Қадар умру зиндагонӣ надодем, ки ҳар кас мехост, ки пандпазир шавад, мешуд? Ва ба шумо тарсонанда омад, пас, азоб(-и Дӯзах)-ро бичашед. Пас, ситамгаронро ҳеҷ ёридиҳандае нест».
35:37