إِذْ دَخَلُوا۟ عَلَىٰ دَاوُۥدَ فَفَزِعَ مِنْهُمْ ۖ قَالُوا۟ لَا تَخَفْ ۖ خَصْمَانِ بَغَىٰ بَعْضُنَا عَلَىٰ بَعْضٍۢ فَٱحْكُم بَيْنَنَا بِٱلْحَقِّ وَلَا تُشْطِطْ وَٱهْدِنَآ إِلَىٰ سَوَآءِ ٱلصِّرَٰطِ ٢٢
Из дахалу ъало Довуда фа фазиъа минҳум. Қолу ло тахаф. Хасмони бағо баъЗуно ъало баъЗин фаҳкум байнано би-л-ҳаҚҚи ва ло туштит ваҳдина ило саваи-с сирот
Чун бар Довуд даромаданд, пас, ӯ аз онҳо тарсид. Онҳо гуфтанд: «Матарс, мо ду хусуматкунандаем, баъзеи мо бар баъзе таҷовуз кардааст, пас, миёни мо бо инсоф ҳукм кун ва аз ҳаҚ таҷовуз макун ва моро ба роҳи рост далолат кун!
38:22