أَلَا لِلَّهِ ٱلدِّينُ ٱلْخَالِصُ ۚ وَٱلَّذِينَ ٱتَّخَذُوا۟ مِن دُونِهِۦٓ أَوْلِيَآءَ مَا نَعْبُدُهُمْ إِلَّا لِيُقَرِّبُونَآ إِلَى ٱللَّهِ زُلْفَىٰٓ إِنَّ ٱللَّهَ يَحْكُمُ بَيْنَهُمْ فِى مَا هُمْ فِيهِ يَخْتَلِفُونَ ۗ إِنَّ ٱللَّهَ لَا يَهْدِى مَنْ هُوَ كَـٰذِبٌۭ كَفَّارٌۭ ٣
Ала лиллаҳи-д-дӣну-л холис. Ва-л-лазӣнаттахазу мин дуниҳи авлийаа ма наъбудуҳум илла ли юқаррибуна илаллоҳи зулфа инналлоҳа яҳкуму байнаҳум фӣ ма ҳум фӣҳи яхталифун. Инналлоҳа ла яҳдӣ ман ҳува казибун каффар.
Огоҳ бош: дин (бандаги)-е ки мақбул аст, бояд холис барои Худо бошад. Ва ононе, ки ба ғайри Аллоҳ дӯстон гирифтанд ва мегӯянд, ки: «Мо онҳоро ибодат намекунем, магар барои он ки моро дар мартаба ба сӯйи Аллоҳ наздик гардонанд (шафоаткунандагони мо бошанд)», албатта, миёни онҳо дар чизе, ки онҳо дар он ихтилоф доранд, Аллоҳ ҳукм мекунад. Аллоҳ касонеро, ки дурӯғгӯю бисёр носипос бошанд, ҳидоят намекунад.
39:3