وَسِيقَ ٱلَّذِينَ كَفَرُوٓا۟ إِلَىٰ جَهَنَّمَ زُمَرًا ۖ حَتَّىٰٓ إِذَا جَآءُوهَا فُتِحَتْ أَبْوَٰبُهَا وَقَالَ لَهُمْ خَزَنَتُهَآ أَلَمْ يَأْتِكُمْ رُسُلٌۭ مِّنكُمْ يَتْلُونَ عَلَيْكُمْ ءَايَـٰتِ رَبِّكُمْ وَيُنذِرُونَكُمْ لِقَآءَ يَوْمِكُمْ هَـٰذَا ۚ قَالُوا۟ بَلَىٰ وَلَـٰكِنْ حَقَّتْ كَلِمَةُ ٱلْعَذَابِ عَلَى ٱلْكَـٰفِرِينَ ٧١
ВасӣҚа-л-лазӣна кафару ило Ҷаҳаннама зумаро. ҳатта изо ҷауҳо футиҳат абвобуҳо ва Қола лаҳум хазанатуҳа алам яътикум русулу-м минкум ятлуна ъалайкум ойоти Раббикум ва юнзирунакум лиҚаа явмикум ҳозо. Қолу бало ва локин ҳаҚҚат калимату-л-ъазоби ъала-л-кофирӣн
Ва касоне, ки кофир шуданд, ба сӯи Дӯзах гурӯҳ-гурӯҳ равон карда шаванд, то, ваҚте ки наздикии Дӯзах биёянд, дарвозаҳои он во карда шаванд ва ба онҳо нигоҳбонони Дӯзах гӯянд: «Оё ба назди шумо пайғамбарон аз ҷинси шумо наомада буданд, ки бар шумо ояти Парвардигори шуморо мехонданд ва шуморо аз мулоҚоти ин рӯз метарсониданд?». Гӯянд: «Оре! Валекин ҳукми азоб бар кофирон муҳаҚҚаҚ шуд».
39:71