وَسِيقَ ٱلَّذِينَ كَفَرُوٓا۟ إِلَىٰ جَهَنَّمَ زُمَرًا ۖ حَتَّىٰٓ إِذَا جَآءُوهَا فُتِحَتْ أَبْوَٰبُهَا وَقَالَ لَهُمْ خَزَنَتُهَآ أَلَمْ يَأْتِكُمْ رُسُلٌۭ مِّنكُمْ يَتْلُونَ عَلَيْكُمْ ءَايَـٰتِ رَبِّكُمْ وَيُنذِرُونَكُمْ لِقَآءَ يَوْمِكُمْ هَـٰذَا ۚ قَالُوا۟ بَلَىٰ وَلَـٰكِنْ حَقَّتْ كَلِمَةُ ٱلْعَذَابِ عَلَى ٱلْكَـٰفِرِينَ ٧١
Васӣқа-л-лазӣна кафару ила Ҷаҳаннама зумаро. ҳатта иза ҷауҳа футиҳат абвабуҳа ва Қола лаҳум хазанатуҳа алам яътикум русулу-м минкум ятлуна ъалайкум айати Раббикум ва юнзирунакум лиқаа явмикум ҳаза. Қолу бала ва лакин ҳаққат калимату-л-ъазаби ъала-л-кафирӣн.
Ва касоне, ки кофир шуданд, ба сӯи Дӯзах гурӯҳ-гурӯҳ равон карда шаванд, то, вақте ки наздикии Дӯзах биёянд, дарвозаҳои он во карда шаванд ва ба онҳо нигоҳбонони Дӯзах гӯянд: «Оё ба назди шумо пайғамбарон аз ҷинси шумо наомада буданд, ки бар шумо ояти Парвардигори шуморо мехонданд ва шуморо аз мулоқоти ин рӯз метарсониданд?». Гӯянд: «Оре! Валекин ҳукми азоб бар кофирон муҳаққақ шуд».
39:71