وَسِيقَ ٱلَّذِينَ ٱتَّقَوْا۟ رَبَّهُمْ إِلَى ٱلْجَنَّةِ زُمَرًا ۖ حَتَّىٰٓ إِذَا جَآءُوهَا وَفُتِحَتْ أَبْوَٰبُهَا وَقَالَ لَهُمْ خَزَنَتُهَا سَلَـٰمٌ عَلَيْكُمْ طِبْتُمْ فَٱدْخُلُوهَا خَـٰلِدِينَ ٧٣
Васӣқа-л-лазӣнаттақав Раббаҳум ила-л-Ҷаннати зумаро. ҳатта иза ҷауҳа ва футиҳат абвабуҳа ва Қола лаҳум хазанатуҳа саламун ъалайкум тибтум фадхулуҳа холидӣн.
Ва ононеро, ки аз Парвардигори худ тарсиданд, ба сӯи Биҳишт гурӯҳ-гурӯҳ равон карда шаванд, ҳатто чун назди Биҳишт, дар ҳоле ки дарвозаҳои он кушода бошанд, бирасанд, хозинҳои Биҳишт онҳоро гӯянд: «Салом бар шумо, хуш омадед, пас, ба Биҳишт дароед ва дар он ҷовидон монед!».
39:73