۞ وَإِذَا مَسَّ ٱلْإِنسَـٰنَ ضُرٌّۭ دَعَا رَبَّهُۥ مُنِيبًا إِلَيْهِ ثُمَّ إِذَا خَوَّلَهُۥ نِعْمَةًۭ مِّنْهُ نَسِىَ مَا كَانَ يَدْعُوٓا۟ إِلَيْهِ مِن قَبْلُ وَجَعَلَ لِلَّهِ أَندَادًۭا لِّيُضِلَّ عَن سَبِيلِهِۦ ۚ قُلْ تَمَتَّعْ بِكُفْرِكَ قَلِيلًا ۖ إِنَّكَ مِنْ أَصْحَـٰبِ ٱلنَّارِ ٨
Ва изо масса-л-инсона Зуррун даъо Раббаҳу мунӣбан илайҳи сумма изо хаввалаҳу ниъмата-м минҳу насия мо кона ядъу илайҳи мин Қаблу ва ҷаъала лиллоҳи андода-л ли юЗилла ъан сабӣлиҳ. Қул таматтаъ би куфрика Қалӣло. Иннака мин асҳоби-н-нор
Ва чун ба инсон ранҷе бирасад, ба сӯйи Парвардигори худ рӯй меораду Ӯро мехонад. Сипас, чун ӯро аз тарафи Худо неъмате арзонӣ шавад, он чӣ пеш аз ин буд, ки Аллоҳро мехонд, фаромӯш кунад. Ва барои Аллоҳ ҳамтоёнро муҚаррар кунад, то мардумро аз роҳи Аллоҳ гумроҳ созад. Бигӯ: «Бо куфри худ андак замоне нафъ бардор, албатта ту аз аҳли Дӯзах ҳастӣ.
39:8