۞ وَإِذَا مَسَّ ٱلْإِنسَـٰنَ ضُرٌّۭ دَعَا رَبَّهُۥ مُنِيبًا إِلَيْهِ ثُمَّ إِذَا خَوَّلَهُۥ نِعْمَةًۭ مِّنْهُ نَسِىَ مَا كَانَ يَدْعُوٓا۟ إِلَيْهِ مِن قَبْلُ وَجَعَلَ لِلَّهِ أَندَادًۭا لِّيُضِلَّ عَن سَبِيلِهِۦ ۚ قُلْ تَمَتَّعْ بِكُفْرِكَ قَلِيلًا ۖ إِنَّكَ مِنْ أَصْحَـٰبِ ٱلنَّارِ ٨
Ва иза масса-л-инсана Зуррун даъа Раббаҳу мунӣбан илайҳи сумма иза хаввалаҳу ниъмата-м минҳу насия ма кана ядъу илайҳи мин Қаблу ва ҷаъала лиллаҳи андада-л ли юЗилла ъан сабӣлиҳ. Қул таматтаъ би куфрика Қалӣла. Иннака мин асҳаби-н-нар.
Ва чун ба инсон ранҷе бирасад, ба сӯйи Парвардигори худ рӯй меораду Ӯро мехонад. Сипас, чун ӯро аз тарафи Худо неъмате арзонӣ шавад, он чӣ пеш аз ин буд, ки Аллоҳро мехонд, фаромӯш кунад. Ва барои Аллоҳ ҳамтоёнро муқаррар кунад, то мардумро аз роҳи Аллоҳ гумроҳ созад. Бигӯ: «Бо куфри худ андак замоне нафъ бардор, албатта ту аз аҳли Дӯзах ҳастӣ.
39:8