وَإِذَا كُنتَ فِيهِمْ فَأَقَمْتَ لَهُمُ ٱلصَّلَوٰةَ فَلْتَقُمْ طَآئِفَةٌۭ مِّنْهُم مَّعَكَ وَلْيَأْخُذُوٓا۟ أَسْلِحَتَهُمْ فَإِذَا سَجَدُوا۟ فَلْيَكُونُوا۟ مِن وَرَآئِكُمْ وَلْتَأْتِ طَآئِفَةٌ أُخْرَىٰ لَمْ يُصَلُّوا۟ فَلْيُصَلُّوا۟ مَعَكَ وَلْيَأْخُذُوا۟ حِذْرَهُمْ وَأَسْلِحَتَهُمْ ۗ وَدَّ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ لَوْ تَغْفُلُونَ عَنْ أَسْلِحَتِكُمْ وَأَمْتِعَتِكُمْ فَيَمِيلُونَ عَلَيْكُم مَّيْلَةًۭ وَٰحِدَةًۭ ۚ وَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ إِن كَانَ بِكُمْ أَذًۭى مِّن مَّطَرٍ أَوْ كُنتُم مَّرْضَىٰٓ أَن تَضَعُوٓا۟ أَسْلِحَتَكُمْ ۖ وَخُذُوا۟ حِذْرَكُمْ ۗ إِنَّ ٱللَّهَ أَعَدَّ لِلْكَـٰفِرِينَ عَذَابًۭا مُّهِينًۭا ١٠٢
Ва изо кунта фиҳим фа ақамта лаҳуму-с-салота фал тақум тоифату-м минҳум-м маъака вал яъхузу аслиҳатаҳум. Фа изо саҷаду фал якуну ми-в вароикум вал таъти тоифатун ухро лам юсаллу фал юсаллу маъака вал яъхузу ҳизраҳум ва аслиҳатаҳум. Вадда-л-лазина кафару лав тағфулуна ъан аслиҳатикум ва амтиъатикум фа ямилуна ъалайкум-м майлата-в-воҳидаҳ. Ва ло ҷуноҳа ъалайкум ин кона бикум аза-м мим матарин ав кунтум-м марзо ан тазаъу аслиҳатакум ва хузу ҳизракум. Инналлоҳа аъадда лил кофирина ъазоба-м муҳино.
Ва ҳангоме ту дар миёни онҳо бошӣ, чун намозро барои онҳо барпо кунӣ, пас, гурӯҳе аз онҳо ҳамроҳи ту бояд биистанд ва эҳтиёташонро ва силоҳашонро бигиранд, пас, чун саҷда кунанд, пас, бояд, ки аз паси шумо (муқобили душман) раванд ва гурӯҳи дигаре ки ҳанӯз намоз нахондаанд, бояд, ки биёянд, ҳамроҳи ту хонанд ва эҳтиёти худ ва силоҳи худро гиранд. Кофирон дӯст доранд, ки кош аз силоҳу аз асбобҳоятон ғофил шавед, то бар шумо бо якборагӣ ҳамла кунанд. Ва агар бар шумо ранҷе аз борон бошад ё бемор бошед, пас, силоҳи худро биниҳед, гуноҳе нест. Ва албатта, эҳтиёти худро бикунед. Ҳаройина, Аллоҳ бар кофирон азоби хоркунандаро омода кардааст.
4:102