۞ لَّا خَيْرَ فِى كَثِيرٍۢ مِّن نَّجْوَىٰهُمْ إِلَّا مَنْ أَمَرَ بِصَدَقَةٍ أَوْ مَعْرُوفٍ أَوْ إِصْلَـٰحٍۭ بَيْنَ ٱلنَّاسِ ۚ وَمَن يَفْعَلْ ذَٰلِكَ ٱبْتِغَآءَ مَرْضَاتِ ٱللَّهِ فَسَوْفَ نُؤْتِيهِ أَجْرًا عَظِيمًۭا ١١٤
Ло хайра фи касири-м мин-н-наҷвоҳум илло ман амара би садақатин ав маъруфин ав ислоҳин байна-н-нос. Ва ма-н-яфъал золикабтиғоа марзотиллоҳи фа савфа нуътиҳи аҷран ъазимо.
Дар асл агар кори дуруст бошад, ба пинҳонӣ сухан кардан ҳоҷат нест. Калимаи “наҷво” пинҳон дар гӯши касе сухан гуфтанро гӯянд. Дар оятҳои гузашта, ба гуноҳ будани нишасти махфиёнаи фитнаовар ишора шуд. Аммо дар ин оят чунин маслиҳатҳои махфиёна ва маҳрамонаро бо таври васеъ шарҳ дода мефармояд, ки дар бисёр ҷаласаҳо ва маслиҳатҳои маҳрамона ё махфиёна, чи дар шаб гузаронанду чи рӯз ва чӣ байни мардум, ду нафар суханашонро бо ҳам гӯшакӣ кунанд, агар бар асоси нақшаҳои фитнаомез анҷом шавад, дар он ҳеҷ хайре нест. Локин дар баъзе ҳолатҳо бо таври истисно, иҷозат ҳаст, ки дар ҷаласаҳо ду кас ё чанд кас махфиёна бо ҳам сухан гӯянд.
4:114