وَيَسْتَفْتُونَكَ فِى ٱلنِّسَآءِ ۖ قُلِ ٱللَّهُ يُفْتِيكُمْ فِيهِنَّ وَمَا يُتْلَىٰ عَلَيْكُمْ فِى ٱلْكِتَـٰبِ فِى يَتَـٰمَى ٱلنِّسَآءِ ٱلَّـٰتِى لَا تُؤْتُونَهُنَّ مَا كُتِبَ لَهُنَّ وَتَرْغَبُونَ أَن تَنكِحُوهُنَّ وَٱلْمُسْتَضْعَفِينَ مِنَ ٱلْوِلْدَٰنِ وَأَن تَقُومُوا۟ لِلْيَتَـٰمَىٰ بِٱلْقِسْطِ ۚ وَمَا تَفْعَلُوا۟ مِنْ خَيْرٍۢ فَإِنَّ ٱللَّهَ كَانَ بِهِۦ عَلِيمًۭا ١٢٧
Ва ястафтунака фи-н-нисаъ. Қулиллоҳу юфтикум фиҳинна ва мо ютло ъалайкум фи-л-китоби фи ятома-н-нисаи-л-лоти ло туътунаҳунна мо кутиба лаҳунна ва тарғабуна ан танкиҳуҳунна ва-л мустазъафина мина-л-вилдони ва ан тақуму лил ятомо би-л-қист. Ва мо тафъалу мин хайрин фа инналлоҳа кона биҳи Ъалимо.
Аз ту дар бораи занон талаби фатво мекунанд, бигӯ: «Дар бораи онҳо ба шумо Аллоҳ фатво медиҳад ва он чӣ дар Китоб бар шумо дар бораи занони ятима нозил шудааст, хонда мешавад, ки онҳоро он чӣ муқаррар шуд, ба онҳо намедиҳед (хатост)ва (боз) мехоҳед, ки онҳоро никоҳ кунед. Ва дар боби бечорагон аз кӯдакон дар бораи ятимон ҳукм ин аст, ки бо адлу инсоф қиём намоед ва он чӣ аз некӯӣ мекунед, ҳаройина, Аллоҳ ба он доност».
4:127