وَإِنِ ٱمْرَأَةٌ خَافَتْ مِنۢ بَعْلِهَا نُشُوزًا أَوْ إِعْرَاضًۭا فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِمَآ أَن يُصْلِحَا بَيْنَهُمَا صُلْحًۭا ۚ وَٱلصُّلْحُ خَيْرٌۭ ۗ وَأُحْضِرَتِ ٱلْأَنفُسُ ٱلشُّحَّ ۚ وَإِن تُحْسِنُوا۟ وَتَتَّقُوا۟ فَإِنَّ ٱللَّهَ كَانَ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرًۭا ١٢٨
Ва ин-имраатун хофат мин баълиҳо нушузан ав иърозан фа ло ҷуноҳа ъалайҳима ан юслиҳо байнаҳумо сулҳо. Ва-с-сулҳу хайр. Ва уҳзирати-л анфусу-ш-шуҳҳ. Ва ин туҳсину ва таттақу фа инналлоҳа кона би мо таъмалуна хабиро.
Ва агар зане аз бемеҳрии шавҳари худ ё аз рӯ гардонидани ӯ хавфе дорад, пас, агар миёни худ ба навъе сулҳ кунанд, бар онҳо гуноҳе нест; ва сулҳ кори беҳтар аст. Ва нафсҳо бар бахилӣ ҳозиранд. Ва агар некӯкорӣ кунед ва парҳезгорӣ намоед, пас ҳаройина, Аллоҳ ба он чӣ мекунед, бохабар аст.
4:128