۞ يَـٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ كُونُوا۟ قَوَّٰمِينَ بِٱلْقِسْطِ شُهَدَآءَ لِلَّهِ وَلَوْ عَلَىٰٓ أَنفُسِكُمْ أَوِ ٱلْوَٰلِدَيْنِ وَٱلْأَقْرَبِينَ ۚ إِن يَكُنْ غَنِيًّا أَوْ فَقِيرًۭا فَٱللَّهُ أَوْلَىٰ بِهِمَا ۖ فَلَا تَتَّبِعُوا۟ ٱلْهَوَىٰٓ أَن تَعْدِلُوا۟ ۚ وَإِن تَلْوُۥٓا۟ أَوْ تُعْرِضُوا۟ فَإِنَّ ٱللَّهَ كَانَ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرًۭا ١٣٥
Йа айюҳа-л-лазина оману куну қаввомина би-л-қисти шуҳадаа лиллоҳи ва лав ъала анфусикум ави-л волидайни ва-л-ақрабин. Ин якун ғанийян ав фақиран фаллоҳу авло биҳимо. Фа ло таттабиъу-л ҳава ан таъдилу. Ва ин талву ав туъризу фа инналлоҳа кона би мо таъмалуна Хабиро.
Ояти мазкур бо таври умум шахсони боимонро, хусусан шахсоне, ки дар мансаби қозигӣ кор мекунанд ва инчунин шахсонеро, ки дар коре шоҳиданд ё ин ки дар масъалае байни ду нафар ҳукм мекунанд, нидо намуда, фармон медиҳад, ки эй касоне ки имон овардаед, бидуни истисно, дар ҳама маврид қиём ба адолат кунед. Яъне бояд шумо дар ҳар ҳол ва дар ҳар замон ва дар ҳар аср инсофу адолатро риоя кунед, то ин ки адолат табиату одати шумо ва фарзандони шумо бошад. Ҳар вазифаеро, ки ба уҳда мегиред, хусусан дар бораи зердастон, занон, фарзандон, ҳаққи касон бояд бо адолат рафтор кунед. Дар коре низ гувоҳ бошед, (шоҳидӣ додан, кори нозук аст), онро барои ризои Аллоҳ, бо адолат, росту дуруст анҷом диҳед. Бигзор шоҳидии шумо бар зарари худатон ё бар зарари модару падаратон ё бар зарари хешу наздикони шумо анҷом гирад. Гувоҳӣ барои изҳори ҳақиқат аст, шумо мувофиқ бо таълимоти Илоҳӣ рафтор кунед, то ҳақиқату адолату инсоф маълум бошад. Некӣ кардан ба падару модар воҷиб аст. Зеро онҳо баъди Аллоҳ ва пайғамбари Ӯ (с) дӯстдоштатарини халқ барои фарзанданд, локин фарзанд дар мизони адл, ба хотири он ки қонуни илоҳӣ поймол нашавад, алайҳи маҳбубтарин шахсон ҳам ҳатман фармони Илоҳиро бояд ба роҳ монда шоҳидӣ диҳад.
4:135