وَقَدْ نَزَّلَ عَلَيْكُمْ فِى ٱلْكِتَـٰبِ أَنْ إِذَا سَمِعْتُمْ ءَايَـٰتِ ٱللَّهِ يُكْفَرُ بِهَا وَيُسْتَهْزَأُ بِهَا فَلَا تَقْعُدُوا۟ مَعَهُمْ حَتَّىٰ يَخُوضُوا۟ فِى حَدِيثٍ غَيْرِهِۦٓ ۚ إِنَّكُمْ إِذًۭا مِّثْلُهُمْ ۗ إِنَّ ٱللَّهَ جَامِعُ ٱلْمُنَـٰفِقِينَ وَٱلْكَـٰفِرِينَ فِى جَهَنَّمَ جَمِيعًا ١٤٠
Ва қад наззала ъалайкум фи-л-китоби ан изо самиътум ойотиллоҳи юкфару биҳо ва юстаҳзау биҳо фа ло тақъуду маъаҳум ҳатто яхузу фи ҳадисин ғайриҳ. Иннакум иза-м мислуҳум. Инналлоҳа ҷомиъу-л-мунофиқина ва-л кофирина фи Ҷаҳаннама ҷамиъо.
Батаҳқиқ, дар Китоб (Қуръон) ҳукмро барои шумо (чунин) фурӯ фиристодааст, ки ҳар гоҳ бишнавед, ки оятҳои Аллоҳ инкор ва масхара мешаванд, пас, ҳамроҳи онҳо маншинед, то ин ки дар сухани ғайри он машғул шаванд, вагарна шумо ҳам дарҳақиқат мисли онҳо ҳастед. Ҳаройина, Аллоҳ мунофиқон ва кофиронро ҳама (як ҷо) дар Ҷаҳаннам ҷамъ мекунад,
4:140