فَبِمَا نَقْضِهِم مِّيثَـٰقَهُمْ وَكُفْرِهِم بِـَٔايَـٰتِ ٱللَّهِ وَقَتْلِهِمُ ٱلْأَنۢبِيَآءَ بِغَيْرِ حَقٍّۢ وَقَوْلِهِمْ قُلُوبُنَا غُلْفٌۢ ۚ بَلْ طَبَعَ ٱللَّهُ عَلَيْهَا بِكُفْرِهِمْ فَلَا يُؤْمِنُونَ إِلَّا قَلِيلًۭا ١٥٥
Фа би мо нақзиҳим-м мисоқаҳум ва куфриҳим би ойотиллоҳи ва қатлиҳиму-л-анбийаа би ғайри ҳаққи-в ва қавлиҳим қулубуно ғулф. Бал табаъаллоҳу ъалайҳо би куфриҳим фа ло юъминуна илло қалило.
Пас, ба сабаби аҳди худро шикастан ва ба сабаби ба оятҳои Худованд кофир шуданашон ва пайғамбаронро ба ноҳақ куштанашон ва гуфтани онҳо, ки: «Дилҳои мо дар ғилоф (парда) аст» - балки Аллоҳ, бар дилҳои онҳо ба сабаби куфрашон муҳр ниҳодааст, пас имон наоранд, магар андаке аз онҳо,
4:155