۞ إِنَّآ أَوْحَيْنَآ إِلَيْكَ كَمَآ أَوْحَيْنَآ إِلَىٰ نُوحٍۢ وَٱلنَّبِيِّـۧنَ مِنۢ بَعْدِهِۦ ۚ وَأَوْحَيْنَآ إِلَىٰٓ إِبْرَٰهِيمَ وَإِسْمَـٰعِيلَ وَإِسْحَـٰقَ وَيَعْقُوبَ وَٱلْأَسْبَاطِ وَعِيسَىٰ وَأَيُّوبَ وَيُونُسَ وَهَـٰرُونَ وَسُلَيْمَـٰنَ ۚ وَءَاتَيْنَا دَاوُۥدَ زَبُورًۭا ١٦٣
Инна авҳайна илайка кама авҳайна ило Нуҳи-в ва-н-набиййина мин баъдиҳ. Ва авҳайна ила Иброҳима ва Исмоъила ва Исҳоқа ва Яъқуба ва-л асботи ва Ъисо ва Аййуба ва Йунуса ва Ҳоруна ва Сулаймон. Ва отайно Довуда Забуро.
Сабаби нузули ин оятро Ибни Касир аз Муҳаммад ибни Исҳоқ ва дар охир аз Ибни Аббос (р) ривоят кардааст, ки чун ҷамоае аз яҳудиён аз он ҷумла Адий ибни Зайд ба Пайғамбари Аллоҳ гуфтанд: “Ай Муҳаммад! Мо намедонем, ки Худованд баъди Мӯсо (а) ба касе ваҳйи худро фиристода бошад.” Ҳамоно буд, ки Аллоҳтаъоло ояти мазкурро нозил кард ва дар он фармуд, ки Мо, чуноне ки ба сӯйи Нӯҳ (а) ваҳйи Худро фиристодем, ҳамчунин ба сӯи ту ҳам, ай Муҳаммад (с) пайғоми Худро фиристодем. Инчунин ба ҷамии пайғам-бароне, ки баъди Нӯҳ (а) гузаштаанд, ин ҳукми хосс (пайғоми худ)-ро фиристодем. Яъне Он Зоти ягона дар ҳар замон аз байни мардум яке аз бандагони худро ба пайғамбарӣ интихоб намуд ва пайғоми хоси худро барои роҳбарии мардум фиристод. Ҳамон Зоти якто Муҳаммад (с)-ро ба пайғамбарии Худ интихоб намуд ва ваҳйи Худро ба ӯ (с) фиристод. Яҳудиён бояд донанд, ки ин кори тааҷҷубовар нест, ҳатто Аллоҳтаъоло ин пайғоми хоси хешро ба Иброҳим (а) ва Исмоил ва Исҳоқ ва Яъқуб ва Асбот (пайғамбароне, ки аз авлоди Яъқуб (а) ба дунё омадаанд) ва Исо ва Айюб ва Юнус ва Ҳорун ва Сулаймон (бар ҳамаи онҳо дуруду салом) фиристодааст. Ҳатто ба Довуд (а) китоби Худ - “Забур”-ро фиристодааст. Ёдовар мешавем, ки дар ояти карима зикри Муҳаммад (с) муқаддам омадааст, ҳол он ки пайғамбари охир аст, ин аз ҷиҳати фазли ӯ (с) аст. Баъди зикри ӯ (с) зикри Нуҳ (а) шуд. Ин барои он аст, ки Нуҳ (а) шайхуланбиё ва Абулбашари сонист. Баъдан зикри Иброҳим (а) меояд, барои он аст, ки Иброҳим (а) Абулбашари севум аст ва шаҷараи пайғамбарони баъдӣ ба Иброҳим (а) мерасад ва ба ҳамин тартиб шарафу фазли ҳар яке аз онҳо маълум мешавад. Тарҷумаи ҳоли ҳар яке аз онҳо, иншоаллоҳ, дар сураи “Анбиё” зикр мешавад.
4:163