وَلَيْسَتِ ٱلتَّوْبَةُ لِلَّذِينَ يَعْمَلُونَ ٱلسَّيِّـَٔاتِ حَتَّىٰٓ إِذَا حَضَرَ أَحَدَهُمُ ٱلْمَوْتُ قَالَ إِنِّى تُبْتُ ٱلْـَٔـٰنَ وَلَا ٱلَّذِينَ يَمُوتُونَ وَهُمْ كُفَّارٌ ۚ أُو۟لَـٰٓئِكَ أَعْتَدْنَا لَهُمْ عَذَابًا أَلِيمًۭا ١٨
Ва лайсати-т тавбату лил-лазина яъмалуна-с-саййиоти ҳатта изо ҳазара аҳадаҳуму-л-мавту қола инно тубту-л она ва ла-л-лазина ямутуна ва ҳум куффор. Улаика аътадно лаҳум ъазобан алимо.
Ва нест (ваъдаи қабули) тавба барои касоне, ки гуноҳонро мекунанд, то он ки яке аз онҳоро марг фаро мерасад, пас мегӯяд: «Албатта, ҳозир ман тавба кардам» ва ҳамчунин (ваъдаи қабули) тавба барои касоне ки дар ҳоле мемиранд, ки кофиранд, нест. Онҳо гурӯҳе (ҳаст)-анд, ки барои онҳо азоби аламнокро муҳайё сохтаем.
4:18