وَلَا تَنكِحُوا۟ مَا نَكَحَ ءَابَآؤُكُم مِّنَ ٱلنِّسَآءِ إِلَّا مَا قَدْ سَلَفَ ۚ إِنَّهُۥ كَانَ فَـٰحِشَةًۭ وَمَقْتًۭا وَسَآءَ سَبِيلًا ٢٢
Ва ло танкиҳу мо накаҳа обаукум-м мина-н нисаи илло мо қад салаф. Иннаҳу кона фоҳишата-в ва мақта-в ва саа сабило.
Бо он заноне, ки падарони шумо онҳоро никоҳ карда бошанд, никоҳ макунед. Лекин он чи гузаштааст, афв аст. Ҳаройина, никоҳи занони падарон кори бешармӣ ва сабаби хашми илоҳӣ ва роҳи бад аст.
4:22