وَمَن لَّمْ يَسْتَطِعْ مِنكُمْ طَوْلًا أَن يَنكِحَ ٱلْمُحْصَنَـٰتِ ٱلْمُؤْمِنَـٰتِ فَمِن مَّا مَلَكَتْ أَيْمَـٰنُكُم مِّن فَتَيَـٰتِكُمُ ٱلْمُؤْمِنَـٰتِ ۚ وَٱللَّهُ أَعْلَمُ بِإِيمَـٰنِكُم ۚ بَعْضُكُم مِّنۢ بَعْضٍۢ ۚ فَٱنكِحُوهُنَّ بِإِذْنِ أَهْلِهِنَّ وَءَاتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ بِٱلْمَعْرُوفِ مُحْصَنَـٰتٍ غَيْرَ مُسَـٰفِحَـٰتٍۢ وَلَا مُتَّخِذَٰتِ أَخْدَانٍۢ ۚ فَإِذَآ أُحْصِنَّ فَإِنْ أَتَيْنَ بِفَـٰحِشَةٍۢ فَعَلَيْهِنَّ نِصْفُ مَا عَلَى ٱلْمُحْصَنَـٰتِ مِنَ ٱلْعَذَابِ ۚ ذَٰلِكَ لِمَنْ خَشِىَ ٱلْعَنَتَ مِنكُمْ ۚ وَأَن تَصْبِرُوا۟ خَيْرٌۭ لَّكُمْ ۗ وَٱللَّهُ غَفُورٌۭ رَّحِيمٌۭ ٢٥
Ва ма-л лам ястатиъ минкум тавлан ан-янкиҳа-л муҳсаноти-л-муъминоти фа мим мо малакат аймонукумм мин фатайотикуму-л-муъминот. Валлоҳу аъламу би имоникум баъзукум-м мин баъз. Фанкиҳуҳунна би изни аҳлиҳинна ва отуҳунна уҷураҳунна би-л-маъруфи муҳсанотин ғайра мусофиҳоти-в ва ло муттахизоти ахдон. Фа иза уҳсинна фа ин атайна би фоҳишатин фа ъалайҳинна нисфу мо ъала-л-муҳсаноти мина-л ъазоб. золика ли ман хашия-л-ъаната минкум. Ва ан тасбиру хайру-л-лакум. Валлоҳу Ғафуру-р Раҳим.
Ва шахсе аз шумо қудрат надорад, то ин ки озодзанҳои мусалмонро ба никоҳ дарорад, пас, аз он чӣ дастҳои шумо молик аст, аз канизаконе ки муъмина бошанд, никоҳ кунанд (боке нест). Ва Аллоҳ ба имондории шумо донотар аст. Баъзеи шумо аз ҷинси баъзе (аз як пайкар)-аст. Пас, онҳоро ба иҷозати соҳибонашон никоҳ кунед ва маҳрашонро бо роҳи писандида бидиҳед (дар ҳоле ки) покдоман бошанду на шаҳватпарасти зинокунанда ва на гирандагони дӯсти пинҳонӣ. Чун онҳо дар қайди никоҳ даромаданд, пас агар кори фаҳш (зино) кунанд, ҷазои онҳо ними ҷазое, ки бар озодзанҳост. Никоҳи канизон барои касест, ки аз вайронгардӣ метарсад. Ва агар сабр кунед, барои шумо беҳтар аст. Ва Аллоҳ омурзгору меҳрубон аст.
4:25