وَإِنْ خِفْتُمْ أَلَّا تُقْسِطُوا۟ فِى ٱلْيَتَـٰمَىٰ فَٱنكِحُوا۟ مَا طَابَ لَكُم مِّنَ ٱلنِّسَآءِ مَثْنَىٰ وَثُلَـٰثَ وَرُبَـٰعَ ۖ فَإِنْ خِفْتُمْ أَلَّا تَعْدِلُوا۟ فَوَٰحِدَةً أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَـٰنُكُمْ ۚ ذَٰلِكَ أَدْنَىٰٓ أَلَّا تَعُولُوا۟ ٣
Ва ин хифтум алло туқситу фи-л-ятомо фанкиҳу мо тоба лакумм мина-н-нисаи масно ва сулоса ва рубоъ. Фа ин хифтум алло таъдилу фа воҳидатан ав мо малакат аймонукум. золика адна алло таъулу.
Ва агар тарсед, ки дар ҳаққи духтарони ятима (падармурда) адл натавонед (кард), пас, аз занони дигар, ки барои шумо хуш оянд, ду-ду, се-се ва чаҳор - чаҳор никоҳ кунед. Пас, агар тарсидед, ки байни занҳо адл карда наметавонед, пас, як занро ба никоҳ дароред, ё аз канизаконе истифода кунед, ки молики онҳоед. Ин кор ба савоб наздиктар аст ва барои он аст, ки шумо ҷабр накунед.
4:3