ٱلرِّجَالُ قَوَّٰمُونَ عَلَى ٱلنِّسَآءِ بِمَا فَضَّلَ ٱللَّهُ بَعْضَهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍۢ وَبِمَآ أَنفَقُوا۟ مِنْ أَمْوَٰلِهِمْ ۚ فَٱلصَّـٰلِحَـٰتُ قَـٰنِتَـٰتٌ حَـٰفِظَـٰتٌۭ لِّلْغَيْبِ بِمَا حَفِظَ ٱللَّهُ ۚ وَٱلَّـٰتِى تَخَافُونَ نُشُوزَهُنَّ فَعِظُوهُنَّ وَٱهْجُرُوهُنَّ فِى ٱلْمَضَاجِعِ وَٱضْرِبُوهُنَّ ۖ فَإِنْ أَطَعْنَكُمْ فَلَا تَبْغُوا۟ عَلَيْهِنَّ سَبِيلًا ۗ إِنَّ ٱللَّهَ كَانَ عَلِيًّۭا كَبِيرًۭا ٣٤
Ар-риҷолу қаввомуна ъала-н-нисаи би мо фаззалаллоҳу баъзаҳум ъало баъзи-в ва би ма анфақу мин амволиҳим. Фа-с-солиҳоту қонитотун ҳофизоту-л лил ғайби би мо ҳафизаллоҳ. Ва-л-лати тахофуна нушузаҳунна фа ъизуҳунна ваҳҷуруҳунна фи-л-мазоҷиъи вазрибуҳунн. Фа ин атаънакум фа ло табғу ъалайҳинна сабило. Инналлоҳа кона ъалийян кабиро.
Мардон, ба сабаби он, ки Аллоҳ баъзе аз онҳоро бар баъзеашон фазл (бартарӣ) додааст ва ба сабаби он ки мардон аз молҳои хеш (бар занон) нафақа медиҳанд, бар занон сарпарасту роҳбаранд. Пас, занони некӯкору покдоман фармонбардоранду дар набудани шавҳарони худ нигоҳдорандаи худ ва молҳои шавҳар ва нигоҳдорандаи чизеанд, ки Худо онҳоро нигоҳ доштааст. Ва занонеро, ки аз бадхӯияшон метарсед, онҳоро панд диҳед ва пас, онҳоро дар хобгоҳ ҷудо кунед ва онҳоро адаб диҳед, пас, агар онҳо шуморо итоат кунанд, дигар роҳи таъаддӣ (таҷовуз)-ро маҷӯед. Ҳаройина, Аллоҳ аз ҳама баландмартабаву бузургқадр аст.
4:34