يَـٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ أُوتُوا۟ ٱلْكِتَـٰبَ ءَامِنُوا۟ بِمَا نَزَّلْنَا مُصَدِّقًۭا لِّمَا مَعَكُم مِّن قَبْلِ أَن نَّطْمِسَ وُجُوهًۭا فَنَرُدَّهَا عَلَىٰٓ أَدْبَارِهَآ أَوْ نَلْعَنَهُمْ كَمَا لَعَنَّآ أَصْحَـٰبَ ٱلسَّبْتِ ۚ وَكَانَ أَمْرُ ٱللَّهِ مَفْعُولًا ٤٧
Йа айюҳа-л-лазина уту-л-китоба омину би мо наззално мусаддиқа-л лимо маъакум-м мин қабли анн-натмиса вуҷуҳан фа наруддаҳо ъала адбориҳа ав налъанаҳум камо лаъанна асҳоба-с-сабт. Ва кона амруллоҳи мафъуло.
Эй касоне, ки ба шумо Китоб дода шуд, он чиро, ки фуруд фиристодем тасдиқкунандаи он чӣ ки ҳамроҳи шумост, пеш аз он ки чеҳраҳоро дигаргун гардонем, ба он имон биёред. Пас, рӯйҳоро бар пушти онҳо мегардонем ё онҳоро, чуноне ки аҳли рӯзи шанберо лаънат кардем, лаънат кунем. Ва ҳукми Аллоҳ бешак, анҷомёбанда аст.
4:47