Нисо

Аллоҳтаъоло зимни ин оят тамоми мардумро амр мекунад, ки касе, ки набошад, тамоми навъи амонатро дар вақте, ки лозим аст, бояд ба соҳибаш расонад. Навъи амонат бисёр аст. Ҳоло, мутаассифона, ба ғайри чизеро назди касе амонат мондан, дигар амонатҳо дар мафкураи мардум маънои худро гум кардаанд. Аз он ҷумла ҳаққе, ки Аллоҳ бар бандагони худ мисли намоз, рӯза, закот, ҳаҷҷ, назр, кафорат, ҳалол, ҳаром ва ғайра дорад, ҳамаи ин амонат аст. Инчунин муомилае, ки байни бандагон мисли вадиъату орият, тиҷорату зироат, музорабаву ширкат, кафолату ваколат ва ғайра ҳамаи ин низ амонат аст, бояд ба соҳибашон расонида шаванд. Ҳатто Расулуллоҳ (с) бо ривояти Имом Аҳмад гуфтаанд: “Адо кунед амонатро ба сӯи шахсе, ки ӯ ба шумо амонат гузоштааст. Ва хиёнат накунед шахсеро, ки ӯ ба шумо хиёнат кардааст.” Сухани Расулуллоҳ ба таври умум ҷамии амонатҳои воҷиба ва ғайраро шомил аст. Дар дигар ҳадиси Расулуллоҳ (с) омадааст, ки “Шахсе ба ту суханеро гӯяду дарҳол ба атроф назар андозад, дон, ки он сухан барои шумо амонат монда шудааст.”