وَٱبْتَلُوا۟ ٱلْيَتَـٰمَىٰ حَتَّىٰٓ إِذَا بَلَغُوا۟ ٱلنِّكَاحَ فَإِنْ ءَانَسْتُم مِّنْهُمْ رُشْدًۭا فَٱدْفَعُوٓا۟ إِلَيْهِمْ أَمْوَٰلَهُمْ ۖ وَلَا تَأْكُلُوهَآ إِسْرَافًۭا وَبِدَارًا أَن يَكْبَرُوا۟ ۚ وَمَن كَانَ غَنِيًّۭا فَلْيَسْتَعْفِفْ ۖ وَمَن كَانَ فَقِيرًۭا فَلْيَأْكُلْ بِٱلْمَعْرُوفِ ۚ فَإِذَا دَفَعْتُمْ إِلَيْهِمْ أَمْوَٰلَهُمْ فَأَشْهِدُوا۟ عَلَيْهِمْ ۚ وَكَفَىٰ بِٱللَّهِ حَسِيبًۭا ٦
Вабталу-л-ятомо ҳатта изо балағу-н-никоҳа фа ин онастум-м минҳум рушдан фадфаъу илайҳим амволаҳум. Ва ло таъкулуҳа исрофа-в ва би доран ай-якбару. Ва ман кона ғанийян фа-л ястаъфиф ва ман кона фақиран фа-л яъкул би-л маъруф. Фа изо дафаътум илайҳим амволаҳум фа ашҳиду ъалайҳим. Ва кафо биллоҳи ҳасибо.
Ва биёзмоед ятимонро, то ҳангоме ки ба синни никоҳ бирасанд. Пас, агар аз онҳо ҳушёрие дарёфтед, пас молҳояшонро ба онҳо бидиҳед ва моли ятимонро аз зарурат зиёд ва аз тарси он ки бузург шаванд, бо шитоб махӯред. Ва шахсе тавонгар бошад, пас бипарҳезад. Ва шахсе ки муҳтоҷ бошад, пас, ба дастури писандида бихӯрад. Пас, чун ба онҳо молҳояшонро бармегардонидед, бар онҳо гувоҳ гиред. Ва Аллоҳ барои ҳисоб гирифтан басанда аст.
4:6