وَمَآ أَرْسَلْنَا مِن رَّسُولٍ إِلَّا لِيُطَاعَ بِإِذْنِ ٱللَّهِ ۚ وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذ ظَّلَمُوٓا۟ أَنفُسَهُمْ جَآءُوكَ فَٱسْتَغْفَرُوا۟ ٱللَّهَ وَٱسْتَغْفَرَ لَهُمُ ٱلرَّسُولُ لَوَجَدُوا۟ ٱللَّهَ تَوَّابًۭا رَّحِيمًۭا ٦٤
Ва ма арсално ми-р-расулин илло ли ютоъа би изниллоҳ. Ва лав аннаҳум из заламу анфусаҳум ҷаука фастағфаруллоҳа вастағфара лаҳуму-р-расулу ла ваҷадуллоҳа Таввоба-р-Раҳимо.
Ва ҳеҷ пайғамбареро нафиристодем, магар барои он ки ӯро ба ҳукми Аллоҳ фармон бурда шавад. Ва агар онҳо, вақте ки бар худ ситам карданд, назди ту меомаданд, аз Аллоҳ омурзиш мехостанд ва Пайғамбар барои онҳо омурзиш мехост, ҳаройина, Аллоҳро тавбапазиру меҳрубон меёфтанд.
4:64