۞ فَلْيُقَـٰتِلْ فِى سَبِيلِ ٱللَّهِ ٱلَّذِينَ يَشْرُونَ ٱلْحَيَوٰةَ ٱلدُّنْيَا بِٱلْـَٔاخِرَةِ ۚ وَمَن يُقَـٰتِلْ فِى سَبِيلِ ٱللَّهِ فَيُقْتَلْ أَوْ يَغْلِبْ فَسَوْفَ نُؤْتِيهِ أَجْرًا عَظِيمًۭا ٧٤
Фа-л юқотил фи сабилиллоҳи-л-лазина яшруна-л-ҳайота-д-дунйо би-л-охираҳ. Ва ма-н юқотил фи сабилиллоҳи фа юқтал ав яғлиб фа савфа нуътиҳи аҷран ъазимо.
Шахси мусалмон, агарчӣ доимо аз Аллоҳ офият (тинҷиро) пурсад ҳам, локин медонад, ки зиндагии ин дунё барои ободии охират аст. Агар зарурат пеш ояд, яъне ҷиҳод эълон шавад ва ӯ даъват ба ҷиҳод шавад, бе гуфтугузор якро ду нагуфта, ба иҷрои он сафарбар мешавад. Зеро ӯ медонад, ки роҳе меравад, ки дар он ризои Аллоҳ аст ва дар дили ӯ ба ғайри савоб чизи дигаре нест. Чунин шахс доимо омода аст, ки дунёи муваққатиро бар ивази охирати доимии босаодат фурӯшад. Чун ӯ ҷиҳод мекунад, медонад, ки аз ду хубӣ якеро соҳиб аст. Ё ғалаба ё шаҳидию Ҷаннат ва роҳи севум барои ӯ нест. Аммо мунофиқон ин сифатҳоро надоранд.
4:74