أَلَمْ تَرَ إِلَى ٱلَّذِينَ قِيلَ لَهُمْ كُفُّوٓا۟ أَيْدِيَكُمْ وَأَقِيمُوا۟ ٱلصَّلَوٰةَ وَءَاتُوا۟ ٱلزَّكَوٰةَ فَلَمَّا كُتِبَ عَلَيْهِمُ ٱلْقِتَالُ إِذَا فَرِيقٌۭ مِّنْهُمْ يَخْشَوْنَ ٱلنَّاسَ كَخَشْيَةِ ٱللَّهِ أَوْ أَشَدَّ خَشْيَةًۭ ۚ وَقَالُوا۟ رَبَّنَا لِمَ كَتَبْتَ عَلَيْنَا ٱلْقِتَالَ لَوْلَآ أَخَّرْتَنَآ إِلَىٰٓ أَجَلٍۢ قَرِيبٍۢ ۗ قُلْ مَتَـٰعُ ٱلدُّنْيَا قَلِيلٌۭ وَٱلْـَٔاخِرَةُ خَيْرٌۭ لِّمَنِ ٱتَّقَىٰ وَلَا تُظْلَمُونَ فَتِيلًا ٧٧
Алам тара ила-л-лазина қила лаҳум куффу айдиякум ва ақому-с салота ва оту-з-закота фа ламмо кутиба ъалайҳиму-л-қитолу изо фариқу-м минҳум яхшавна-н носа ка хашятиллоҳи ав ашадда хашяҳ. Ва қолу Раббано лима катабта ъалайна-л-қитола лав ла аххартана ила аҷалин қариб. Қул матоъу-д-дунйо қалилу-в ва-л-охирату хайру-л лиманиттақо ва ло тузламуна фатило.
Оё ба сӯйи касоне наменигарӣ, ки ба онҳо гуфта шуд: «Дастҳои худро (аз ҷанг) боздоред ва намозро барпо доред ва закотро бидиҳед?!». Пас, ҳангоме ки бар онҳо ҷангро фарз гардонида шуд, ногоҳ гурӯҳе аз онҳо, монанди тарсидан аз Аллоҳ ё (аз он ҳам) сахттар аз мардум метарсиданд, гуфтанд: «Эй Парвардигори мо, чаро бар мо корзорро навиштӣ? Чаро то муддати наздик моро нагузоштӣ?!». Ба онҳо бигӯ: «Сармояи дунё ночиз аст. Ва сарои охират барои касе, ки парҳезгор бошад, беҳтар аст. Ва ситам карда нахоҳед шуд миқдори фатил (муй)-е.
4:77