وَيَقُولُونَ طَاعَةٌۭ فَإِذَا بَرَزُوا۟ مِنْ عِندِكَ بَيَّتَ طَآئِفَةٌۭ مِّنْهُمْ غَيْرَ ٱلَّذِى تَقُولُ ۖ وَٱللَّهُ يَكْتُبُ مَا يُبَيِّتُونَ ۖ فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ وَتَوَكَّلْ عَلَى ٱللَّهِ ۚ وَكَفَىٰ بِٱللَّهِ وَكِيلًا ٨١
Ва яқулуна тоъатун фа изо баразу мин ъиндика байята тоифату-м минҳум ғайра-л-лази тақул. Валлоҳу яктубу мо юбаййитун. Фа аъриз ъанҳум ва таваккал ъалаллоҳ. Ва кафо биллоҳи вакило.
Ва (онҳо) дар ҳузури ту мегӯянд: «Кори мо фармонбардорӣ аст». Ва чун аз назди ту берун раванд, гурӯҳе аз онҳо дар шаб ғайри он чиро, ки ту мегӯӣ, машварат кунанд. Ва Аллоҳ (дар номаи аъмоли онҳо) он чиро ки шаб мегӯянд, менависад. Пас, аз онҳо рӯй гардон! Ва ба Аллоҳ тавваккул кун! Ва Аллоҳ аз рӯи корсозӣ кофист.
4:81