۞ فَمَا لَكُمْ فِى ٱلْمُنَـٰفِقِينَ فِئَتَيْنِ وَٱللَّهُ أَرْكَسَهُم بِمَا كَسَبُوٓا۟ ۚ أَتُرِيدُونَ أَن تَهْدُوا۟ مَنْ أَضَلَّ ٱللَّهُ ۖ وَمَن يُضْلِلِ ٱللَّهُ فَلَن تَجِدَ لَهُۥ سَبِيلًۭا ٨٨
Фа мо лакум фи-л-мунофиқина фиатайни валлоҳу аркасаҳум би мо касабу. Атуридуна ан таҳду ман азаллаллоҳ. Ва ма-н юзлилиллоҳу фалан таҷида лаҳу сабило.
Сабаби нузули ин оятро баъзе аз муфассирони олиқадр бо ривояти Имом Аҳмад (р) аз Зайд ибни Собит (р) дар он донистаанд, ки чун Расулуллоҳ (с) бо асҳобашон ба ғазои Уҳуд баромаданд, баъзе аз онҳо бо сардории Абдуллоҳ ибни Салули мунофиқ аз нимроҳа ба Мадина баргаштанд. Саҳобагоне, ки ҳамроҳи Расулуллоҳ (с) боқӣ монданд, дар муносибат ба шахсони ба қафо баргашта, боз ба ду гурӯҳ тақсим шуда, ихтилоф карданд. Як гурӯҳ мегуфт, онҳоро (мунофиқонро) нест мекунем, гурӯҳи дигаре мегуфтанд, онҳо низ зоҳиран мӯъминанд, нест кардани онҳо мумкин нест. Хулоса, дар ин асно Аллоҳтаъоло ояти мазкурро нозил намуда, дар он асҳоби Расулуллоҳ (с)-ро бо саволи инкорӣ (яъне бо итоб) ҳидоят ба роҳи рост намуда, фармуд, ки шуморо чӣ шудааст, ки дар бораи мунофиқон қатъиян ҳукм намекунеду ду гурӯҳ шуда, бо ҳам ихтилоф мекунед? Ҳидоят ва залолат аз ҷониби Аллоҳтаъолост. Онҳоро барои ин амали бадашон аллакай сарнагунашон сохта, расво кардааст. Қотеъона гӯед, ки чунин тоифа мунофиқанд! Ё шумо мехоҳед шахсонеро, ки Аллоҳтаъоло гумроҳашон сохтааст ва онҳо таслими роҳи залолат шудаанд, роҳёфта ҳисобеду ҳимоят кунед?! На! Анҷоми ин гуна амалҳо, аз дасти шумо намеояд.
4:88